آستیگمات

آهای روزای سوت و کور، کوچه ی تنگ بی عبور
دستای خالی دل پر، فردای خوب خیلی دور
دلی نمی مونه واسم، وقتی که سمیه هوا
وقتی قفس زندگیمه، فرار کنم من تا کجا
سر روی بالش میذارم گریه میاد یاد چشام
بگو به چه جرمی توی این روزام
دلی نمی مونه واسم دلخوشیو یاد بگیرم
وقتی که پر نیست توو تنم، دنبال پرواز نمیرم
وقتی نفس قیمت جونه، بذار تنها بمیرم
تو یه جوون می بینی ولی من پیرم
فکر نمی کردم زندگی مثل یه کابوس شه برام
فکر نمی کردم که دلم تنگ شه واسه خندیدنام
دلی نمی مونه واسم وقتی که سمیه هوا
وقتی قفس زندگیمه فرار کنم من تا کجا
سر روی بالش میذارم گریه میاد یاد چشام
بگو به چه جرمی توی این روزام
دلی نمی مونه واسم دلخوشیو یاد بگیرم
وقتی که پر نیست توو تنم، دنبال پرواز نمیرم
وقتی نفس قیمت جونه، بذار تنها بمیرم
تو یه جوون می بینی ولی من پیرم